Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιανουαρίου 2010

Όταν ο λαμπερός Έκτορας πήγε να σηκώσει τον γιο του, το νήπιο

Στριφογύρισε κι έχωσε το κεφάλι στα στήθη της νταντάς του

Κι έβγαλε μια κραυγή, τρομαγμένος απ’ τον πατέρα του, από τον αστραφτερό χαλκό

Και το εφιαλτικό γνέψιμο του αλογότριχου λοφίου.

Ο μπαμπάς του γέλασε, η μαμά του γέλασε, και ο μπαμπάς του

Έβγαλε την περικεφαλαία και την άφησε στο χώμα ν’ αστράφτει,

Ύστερα φίλησε το μωρό και το έπαιξε στα χέρια του και

Προσευχήθηκε ο γιος του, μεγαλώνοντας, να γίνει πιο αιμοδιψής από τον ίδιο.

(Michael Longley, μτφ. Χάρης Βλαβιανός)

Read Full Post »

«Σοι το γέρας πολύ μείζον, 

εγώ δ’ ολίγον τε φίλον τε έρχομ’ έχων…»

Ιλ. Α 167

Ο Αγαμέμνονας

και πάλι τα κατάφερε

Κι ο Αχιλλέας – όπως πάντα –

περιφέρεται ριγμένος

Ένα παιδί που του αρπάζουν

τα παιχνίδια

– το κακόμοιρο.

Όμως ο Αγαμέμνονας

και πάλι τα κατάφερε.

(Τασούλα Καραγεωργίου)

Read Full Post »

(Ναυσικά Ι)

[Οδύσσεια, ζ, 162-163]

ο ιάπωνας μπασό είχε μια μπανανιά

για σπίτι και για όνομα

ο έλληνας φύτεψε μιαν άλλη

στο περιβόλι

χωρίς μεταφυσική

την ήθελε για να ταΐζει το παιδί

ο άλλος έλλην – αχαιός αυτός –

συνάντησε στην ακροποταμιά

στην εκβολή στην θάλασσα μία κόρη φοινικιά

μόνον την φοινικιά της Δήλου ξέρω να ξεπετάγεται

από τη γη

ένας βλαστός καθώς εσύ το δέος να μου προξενεί

 – έτσι της είπε –

καημένη ναυσικά

ούτε που άγγιξε τα γόνατά σου

τα ωραία λόγια άκουσες μία μοναδική φορά

για να τον χάσεις ύστερα για πάντα

τον πεσμένο στα πόδια σου ικέτη

ιδιοκτήτη φορτηγού

ναυαγισμένου καραβιού

ήταν – ποιος άλλος – ο αγαπημένος σου πατέρας

η βέβαιη ώθηση του ξένου στο επέκεινα

από όπου ούτε η βάρκα που τον έπεμψε

ούτε αυτός δεν θα επιστρέψει

γιατί εκείνος προς πέρα – εκεί ήταν ο νόστος του

ο νόστος των ανδρών είναι ο προορισμός τους

μακριά από τη ναυσικά

ξέχνα λοιπόν του ξένου τα όλο μέλι λόγια

προς ώρας φάρμακο για την καρδιά

φάρμακο βέλος να ανοίγει πληγή

αφού ποτέ δεν θα επαναληφθεί

η πράξη σφραγίδα το ανεξίτηλο σημάδι

ενώ εσύ ακόμα αναρωτιέσαι αναπολώντας:

καλύτερα να ήταν που τον γνώρισες;

για τους θνητούς δεν είναι ασπίδα

της ευτυχίας η άγνοια;

Φοίβη Γιαννίση, Ομηρικά

Read Full Post »

Μύθου διάβρωση

Του τραγουδιού οι καμάρες θρυμματίστηκαν,

σωριάστηκε η δροσιά του μοιρασμένη

σ’ αιχμηρά χαλίκια και σε μικρά σύννεφα σκόνης.

Πυρός ο αυλός καίει τις ρώγες των δαχτύλων

και τα χείλη του Πανός

κι οι νύμφες με την κόμη πυρπολούμενη

μεταμορφώθηκαν σε ιέρειες θανάτου.

Ο Ξάνθος μ’ υδρατμούς θρηνεί

τα ψάρια και τα βούρλα του

και κουλουριάζεται σαν φίδι λαβωμένο,

τον οίκτο του Ηφαίστου εκλιπαρώντας.

Φρυγμένη η βλάστηση στον τρωικό τον κάμπο εφέτος.

Το στάρι, πλακωμένο απ’ τα πτώματα

Τρώων κι Ελλήνων, μαραζώνει.

Η μαύρη αγορά, της σιτοδείας γέννημα, δίνει και παίρνει.

Ο κύριος Αγαμέμνων φόρεσε χρυσή μασέλα και χρυσή καδένα,

πουλώντας και στα δυο στρατόπεδα

κονσέρβες σαπισμένου κρέατος,

και η παρθένος Χρυσηίς φθείρει τους πολιορκητές

με αφροδίσια νοσήματα.

Σαν θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος,

σαν θα περάσει στα μουσεία,

με ταριχευμένες κάρες, με μακριά σπαθιά και πανοπλίες,

θα σου μιλήσω για τον έρωτα,

θα σου μιλήσω για τις μικρές,

τρυφερές Κυριακές της άλλης ζωής

που διήνυσα σ’ ένα καλάμι.

Για ην ώρα, σβησμένο το φως

και τα χέρια, χέρια τυφλών,

συλλαβίζουν τη νύχτα.

Αργύρης Χιόνης, Σχήματα απουσίας

Read Full Post »

Δεν ήτανε πως δεν τον γνώρισε στο φως της παραστιάς· δεν ήταν

τα κουρέλια του επαίτη, η μεταμφίεση, – όχι· καθαρά σημάδια:

η ουλή στο γόνατό του, η ρώμη, η πονηριά στο μάτι. Τρομαγμένη,

ακουμπώντας τη ράχη της στον τοίχο, μια δικαιολογία ζητούσε,

μια προθεσμία ακόμη λίγου χρόνου, να μην απαντήσει,

να μην προδοθεί. Γι’ αυτόν, λοιπόν, είχε ξοδέψει είκοσι χρόνια,

είκοσι χρόνια αναμονής και ονείρων, για τούτον τον άθλιο,

τον αιματόβρεχτο ασπρογένη; Ρίχτηκε άφωνη σε μια καρέκλα,

κοίταξε αργά τους σκοτωμένους μνηστήρες στο πάτωμα, σαν να κοιτούσε

νεκρές τις ίδιες της επιθυμίες. Και: «καλωσόρισες», του είπε,

ακούγοντας ξένη, μακρινή, τη φωνή της. Στη γωνιά, ο αργαλειός της

γέμιζε το ταβάνι με καγκελωτές σκιές· κι όσα πουλιά είχε υφάνει

με κόκκινες λαμπρές κλωστές σε πράσινα φυλλώματα, αίφνης,

τούτη τη νύχτα της επιστροφής, γυρίσαν στο σταχτί και μαύρο

χαμοπετώντας στον επίπεδο ουρανό της τελευταίας της καρτερίας.

Γιάννης Ρίτσος, Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα

Read Full Post »

Σαν στάθηκε ο Πάτροκλος απέναντι στον Έκτορα

κάπου εκεί, στ’ απομεσήμερο της ματωμένης μέρας,

μούγγα τρανή απλώθηκε στο δωδεκάθεο:

Μαχαίρι κόπηκαν τα όλε και τα μπράβο, αγόρι μου

κι ας έκαναν μεγάλο γούστο μέχρι τότε οι αθάνατοι

με τη φάρσα του πιτσιρικά

που από γιουσουφάκι του Αχιλλέα

γύρεψε κι αυτός μια μέρα δόξας.

(Γιατί – γενικώς και αορίστως – πολύ διασκεδάζουν οι θεοί

με τους ανθρώπους που σκοτώνονται στην πεδιάδα.)

Μα τώρα δα τα πράγματα είχανε σοβαρέψει:

Ο Έκτορας ζυγώνει σαν τον κάβουρα·

ταμένο το ‘χει να πολεμήσει με τον Αχιλλέα,

για δέκα χρόνια πλαγιάζει και ξυπνάει με τούτηνα τη σκέψη.

Κι αλίμονο, είναι πολεμιστής δεινός, δεν ήταν Σαρπηδόνας

να φάει φούμο από τα γυαλισμένα τ’ άρματα.

Που λες, δαγκώθηκαν οι θεοί –

γιατί αμφιβολία δεν υπήρχε:

Το συμπαθητικό παλικαράκι θα έτρωγε χώμα,

α, κρίμα, πόσο κρίμα.

Μεμιάς τότε ο Δίας έγνεψε με τα μάτια του Ερμή

να πάει να λυτρώσει την κατάσταση –

είχαν να σκοτωθούν πολλοί τη μέρα εκείνη,

η πλήξη των θεών θα ταϊζόταν με το παραπάνω·

ο Πάτροκλος ας γλύτωνε…

Ευθύς αμέσως ο Ερμής βρέθηκε στο πλάι του Πατρόκλου

και χύμα τού τα ‘πε του μικρού:

«Εντάξει, νεαρέ, το ‘κανες το κομμάτι σου

κι έδωσες μεγάλο ενδιαφέρον στην ημέρα –

μα τώρα είναι η ώρα για να στρίβεις.

Μπροστά στον Έκτορα δε λέει να σταθείς –

κομμάτια  θα σε κάνει, κακομοίρη μου.

Γι’ αυτό σου λέω: εδώ και τώρα βγάλε την περικεφαλαία του Αχιλλέα,

φώναξε δυνατά έ κ π λ η ξ η! – για να το δούνε όλοι

πως δεν είσαι του Πηλέα ο γιος –

κι άρχισε να χασκογελάς, τάχα πως έκανες αστείο.

Έτσι μονάχα θα γλυτώσεις –

τι στο καλό, δε θα το καταδεχτεί ο πρώτος των Τρώων

να πολεμήσει με μια παλλακίδα των Αχαιών…»

Α, κρίμα στη φήμη του Ερμή:

Τα λόγια του διπλά τον φρούμαξαν τον Πάτροκλο.

Τίναξε σαν τρελός το κεφάλι μπρος ο γιος του Μενοίτιου –

νόμιζες πως είχε πυρώσει η περικεφαλαία που φορούσε:

«Αν είσαι άντρας, Έκτορα, έλα,

να βρεις τον θάνατο από το χέρι άντρα…»

Έτσι ούρλιαξε – και μονομιάς

Χύμηξε ο μαύρος στον χαμό του.

Και σαν το αρνί τον σουβλίζει των Τρώων ο αρχηγός·

το αίμα του χοχλακιστό ποτίζει τη ματωμένη πεδιάδα.

Και εξημμένοι βλέπουν οι αθάνατοι.

Κάποτε σηκώνει τα χέρια του ο Δίας και σταματά τη μάχη·

είναι πολλές οι αναπάντεχες οι συγκινήσεις της ημέρας –

αύριο πάλι.

Θανάσης Τριαρίδης, Ich bebe· όταν οι αμαξάδες μαστιγώνουν τ’ άλογα

Read Full Post »

Προσκυνητής

Να γυρίσεις; Ας γυρίσει όποιος έχει

στα όσα χρόνια κι από τέτοιο ένα ταξίδι

κουραστεί απ’ την πορεία και τη λαχτάρα

της γης του, του σπιτιού του, των φίλων του,

της αγάπης, που πιστή τον περιμένει.

Μα εσύ; Να γυρίσεις; Μην το σκέφτεσαι,

παρά τράβα μπροστά ελεύθερος,

διαθέσιμος για πάντα, νιος ή γέρος,

χωρίς γιο να σε ψάχνει όπως τον Οδυσσέα,

χωρίς Ιθάκη ή Πηνελόπη να σε καρτεράνε.

Τράβα, τράβα μπροστά και μη επιστρέφεις,

πιστός στο δρόμο και στη ζωή σου μέχρι τέλους.

Μη νοσταλγείς μια μοίρα, που ‘ναι πιο εύκολη·

τα πόδια σου στη γη που πριν  δεν πάτησες,

τα μάτια σου σ’ αυτό που πριν δεν είδες.

Λουίς Θερνούδα (μτφ. Ηλίας Ματθαίου)

Read Full Post »